VIVA LA RESISTANCE!

----------------------------------------
Tevreden zit ik met mijn zwaar-verdiende kopske senseo achter mijn bureau. De zaak is klaar. Finito. Het vijfde uur... een stuk of 20 leerlingen gingen 601 binnen. Fred zat achter zijn bureau. Marieke linksvoor bij de tafeltjes. Heel even moest ik denken aan zo'n B-gangsterfilm met dat irritante deuntje. Een grote lach was van haar gezicht af te lezen. Nadat 10 zwakkelingen het strafwerk hadden gemaakt, 3 wegglipten en uiteindelijk 7 mensen overbleven, was het tijd om mijn verbale aggressie te uiten. Blijkbaar was ik niet de enige...
De spanning was te voelen in het lokaal. Nadat de eerste argumenten van "de 7" waren weggewinpeld door Fred, die dacht dat hij ons wel even klein kon krijgen door te zeggen dat we in 601 moesten blijven. Ik zou daar niet mee zitten, zij het dat Koen en ik morgen een Nederlandsch presentatie hadden die we dan helaas niet hadden kunnen voorbereiden. Ik gaf mijn eigen brief waar ik gisteren hard aan had gewerkt aan Fred, gevolgd door Koen. Hanneke ging ondertussen de confrontatie aan met Marieke terwijl Janna Fred onder vuur nam. Jorn en Janna waren nog naar de conrector geweest, die had gezegt dat hij met Fred zou gaan praten omdat het wel erg veel was. Na vandaag ben ik gaan twijfelen aan het vertrouwen en het nut van naar de conrector gaan. Tegen Fred had hij gezegd dat hij het volkomen met hem eens was.
"Goh, jullie zijn wel kwaad he", zei Marieke opeens. Ja, dan vraag je er om. Dus Jorn, bikkel als hij is, ging eens goed praten met Marieke. Nog 20 minuten en het uur was voorbij. Het zag er voor beiden partijen niet goed uit. Marieke verlaatte het lokaal waardoor wij goed de kans hadden om maar eens over Marieke te beginnen. Toen ze weer terugkwam leek er een rustige sfeer te ontstaan. Een Fred blijft een Fred, dus je raad het al, dit keer geen krijtjes, maar perzikjes. The White Flag! Gezellig nog perzikjes etend hebben we nog wat gekletst over leraren etc. Vlak voordat de bel ging gingen we het lokaal uit, Fred en Marieke extreem groetend. Het was ons gelukt. Nog napratend over dit hele gebeuren dachten we aan latijn, wat vervroegd was, en wat we dus nu hadden gemist. En ja, een Peter blijft ook een Peter. "Schrijf het maar even over van een ander en laat het dinsdag maar even zien." Ja toen wisten we het zeker, met woorden kom je verder dan met braaf je strafwerk maken. Tijdens de Grieks-les hebben wij dus 1) gevochten voor onze rechten en 2) lekker perzikjes gegeten. Eat your heart out!
----------------------------------------