------------------------------------------------------------------------------------------------
bicat.net - Rauw & zonder spuug:
Telefoon
Ze drukt met bevende hand de toetsen in.
Het toestel gaat drie keer over. Vier keer.
Een klik.
'Ja?', klinkt het ver weg.
Van de schrik drukt Patricia het gesprek weg.
Godverjuu hee, wat brutaal. Nog opnemen ook!
De politie had het haar nog afgeraden maar ze kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. Goed. Rijst met paprika stond op het menu en het was al tien over zes.
Om elf uur 's avonds glijdt Patricia tussen de lakens. Ze leest nog even een stukje Couperus voor ze besluit haar ogen rust te gunnen.
Het display van de wekker staat op 4:44 als die nacht voor het eerst de telefoon gaat.
"Met Patricia".
"Mutsje", klinkt het van de andere kant.
"Heh?", Patricia heeft het niet goed verstaan.
Het blijft nu stil.
"Ben jij het Hans?", vraagt Patricia gapend.
Niets.
"Hans?"
"Leuk Hans. Bel in vervolg iemand anders uit zijn slaap. Klootzak."
En ze hangt op.
15 minuten later.... telefoon. Ze dommelt net.
"Ja hallo?"
Het is even stil.
"Ik ruik je mutsje" klinkt het dan hees...
Patricia schrikt. Ze gooit de hoorn van haar af tegen de muur.
Haar hart klopt door haar hele lichaam.
Ze staart naar de telefoon die aan het snoer draait en bungelt. Schurend langs het nachtkastje.
En dan is het stil. Hoe lang weet ze niet maar het duurt oneindig lang voor er opgehangen wordt.
"tuut...tuut...tuut...tuut"
Tot ook dat geluid wegsterft.
De vogeltjes buiten kwinkeleren in de vroege lentezon. Vanaf een tak zien we Patricia liggen.
Patricia heeft vrij maar ze heeft een meidendag met d'r vriendinnen. De wekker herinnert haar daaraan. Die Zauberflöte.
Ze komt omhoog en gaat zitten op de rand van het bed. Ze ziet de hoorn van haar telefoon langs het nachtkastje hangen. Met haar tenen laat ze de hoorn bungelen en veren terwijl ze de laatste restanten slaap uit haar lichaam gaapt.
"Clarence, heb jij vannacht ook zo raar gedroomd? Ik wel", zegt ze tegen haar kat die op het voeteneind ligt.
De kat knijpt met de ogen en spint.
Patricia gooit haar roodsatijnen japon van zich af en dartelt de badkamer in. Ze moet vlug zijn want het wordt een lange dag.
Koffie drinken bij Ellen.
Winkelen in Rotterdam.
Terug naar Koog aan de Zaan en dan met de meiden uit eten bij een goed grieks restaurant. Tenminste volgens Mylène.
Daarna een filmpje pakken, een romantische. Om de avond en de dag compleet te maken nog even het hoofd leegdansen in 'De Waakzaamheid'.
De avond verloopt soepel en de meiden maken dolle pret. Ze jagen mooie donkere mannen na en wimpelen lompe boerenkinkels gierend van de pret af. Uiteindelijk gaat Patricia alleen naar huis. Trots op zichzelf dat ze de avond niet heeft laten verpesten toen ze Niels tegenkwam, haar ex-vriend. Niels zocht nog wel even oogcontact maar Patricia negeerde hem. Haar vriendinnen zagen dat ook, en dat maakte dat Patricia zich extra trots voelde.
Snel tandenpoetsen en dan naar bed.
De nacht verloopt minder rustig dan gisteren. Patricia woelt en kan moeilijk in slaap komen. Ze loopt meermaals naar de badkamer. Voor een plasje of een slokje water. Had ze nu shoarma gehad vannacht? Ze wist het niet meer. Patricia komt de kamer in en schrikt van de 2 katteogen die fel oplichten.
Na ruim een uur gaat de telefoon.
Versufd door de slaap pakt Patricia op. Ze ziet op de wekker dat het 4:44 is.
"...hallo?", zegt ze slaperig hees.
Het blijft stil aan de andere kant.
Net wanneer Patricia wil ophangen hoort ze een mannenstem.
"Ik ruik je mutsje"
"Ophangen Creep!", gilt Patricia. Klaarwakker.
Aan het voeteneind wordt Clarence, de kat, wakker. Hij rolt zich op zijn rug en met een scheef kopje houdt hij Patricia in de gaten. Zijn ogen lichten fel op.
Het is stil aan de telefoon. Ze hoort alleen haar eigen adem. Ongecontroleerd.
Haar hart bonkt zo erg dat het pijn doet.
"Ik ruik je mutsje, Patricia", zegt de stem opnieuw.
Godverdomme! Hoe weet hij haar naam?!
Patricia neemt nooit op met haar naam. Degene die haar nummer hebben weten toch wie ze bellen?
Op de nummermelder ziet ze dat ze gebeld wordt door haar eigen nummer. Ofnee, natuurlijk niet. Haar telefoon was gestolen. Stijf van angst hangt Patricia op.
Ze durft haast niet meer te slapen en besluit om even in de keuken een sigaretje tegen de schrik te gaan roken. In de magnetron zet ze een mok melk. Net als haar moeder haar vroeger gaf als ze niet kon slapen. Warme melk met honing. Dat vindt ze nu lekker naar vroeger ruiken. Naar kleine fotolijstjes aan een muur en zware houten tafels met dik rood tafelkleed.
Ze heeft de mok half leeg als ze weer in bed kruipt. Het bed is nog lauwwarm.
Even later gaat de telefoon weer.
Patricia slaapt nog niet en houdt haar hoofd onder de dekens.
Ze telt. Acht. Negen.
Het blijft nu stil.
"O waarom ben ik toch zo stom geweest om dat nummer te bellen", huilt ze. Nog steeds met haar hoofd onder de dekens.
Ze besluit morgen meteen een ander nummer te nemen.
De nacht verstrijkt langzaam. Clarence staat op, rekt zich uit en gaat op het lege kussen naast Patricia's hoofd liggen. Patricia merkt het maar half.
Ze slaapt met haar ogen open. Het plafond draait op topsnelheid.
------------------------------------------------------------------------------------------------
Afgelopen zaterdag toen ik me eerst had doodgelachen bij de 2e show van 
